Terug

Inmiddels ben ik weer terug op Belgische bodem. Hopelijk zijn jullie het nieuwe jaar goed begonnen. Bedankt aan iedereen die me gevolgd, gesteund en post gestuurd heeft. En wie weet tot binnenkort in levende lijve.

Glimlach

Je zult het misschien niet geloven maar mijn vader heeft zich hier nog geen moment verveeld. Dat zijn zijn eigen woorden. Afi is niet de meest voor de hand liggende vakantiebestemming natuurlijk, maar toch is er wel van alles te doen. Toegegeven je moet hier niet naar toe komen voor een strand vakantie, Afi is namelijk ingesloten door zes landen en grenst nergens aan de zee. Een actieve vakantie daarentegen is wel mogelijk. Op voorhand had ik gedacht dat een activiteit voor de morgen, middag en avond noodzakelijk was om een saaie vakantie te voorkomen. Nu heb ik gemerkt dat het een vakantie in een hoge versnelling is geworden. Ik wil zo graag het mooiste van Afi laten zien en optimaal van onze tijd gebruik maken. Mijn vader stapt dus elke morgen in de hogesnelheidstrein voor een dag vol verrassingen, maar ik geloof dat hij er wel van geniet.

Zo hebben we vanmiddag een school bezocht die door een Frans koppel is opgericht. Ze willen graag de minderbedeelden een kans geven op onderwijs. Fantastisch om een wereld vol kleur en blije gezichten binnen te stappen in een van de armste delen van de stad. De kinderen leren lezen en schrijven, wiskunde, Engels, wetenschap en ook hygiene. Elk kind heeft een bekertje met tandenborstel dat elke dag gebruikt wordt. De straat van de school is in de buurt dan ook gekend als de tandenborstelstraat. Naast de reguliere klassen is er ook een speciale klas waar doven gebarentaal kunnen leren. Voor de oudere meisjes is er dan weer de mogelijkheid om te leren naaien. Zo hartverwarmend om te zien hoe gedisciplineerd, maar evengoed enthousiast en vreugdevol de kinderen zijn. Je kunt er niet weg gaan zonder een glimlach op je gezicht.

Op bezoek

Nooit gedacht, lang verwacht, maar eindelijk dan toch. Zaterdagmorgen stond ik op het vliegveld tussen een groep Afghaanse mannen te wachten op de komst van mijn vader. Gelukkig zag ik nog een andere buitenlandse vrouw staan en ik besloot om samen met haar een vrouwenteam te vormen tussen dat mannenbastion. Samen staan we sterk :) Dichterbij gekomen om mijn actieplan tot uitvoering te brengen, bleek ik haar te kennen. De vermomming met de hoofddoek had goed gewerkt.
Na een uur van wachten en verwachten, zag ik dan in de verte een mij bekend gezicht verschijnen. Ik was heel erg blij om mijn vader terug te zien en ik denk dat het omgekeerd ook het geval was. Mijn vader omhelsde me enthousiast in het midden van het vliegveld. Oei, een publieke vertoning van emotie tussen een man en een vrouw is hier taboe. Maar ja, die buitenlanders maken altijd fouten he.
Vanaf zaterdag heb ik mijn vader dan zo een beetje overal naartoe gesleept. Zo kan hij zien hoe mijn alledaagse leven eruit ziet; waar ik werk, waar ik boodschappen doe en wie ik allemaal tegen kom. Je zult het misschien niet geloven maar er is hier van alles te doen. Ik had al een hele planning opgemaakt van dingen die ik graag wou doen en hoogstwaarschijnlijk zal het niet eens lukken om alles te zien.
Zondagavond zijn we bijvoorbeeld naar een bruiloft geweest. Een vriendin van mij heeft een collega en zijn zoon ging trouwen. De bruidegom en bruid kende ik dus niet persoonlijk, maar dat is ook niet zo belangrijk. Er komen altijd honderden mensen naar een bruiloft en het is een eer wanneer er buitenlanders aanwezig zijn. De bruidegom behoorde deze keer wel tot de gegoede klasse want de bruiloft vond plaats in een hotel dat in de top drie van trouwlocaties staat. Bij aankomst werden mijn vriendin en ik met behulp van familie van de bruidegom dan toch toegelaten tot de vrouwenzaal. Mijn vader werd door collega's van mijn vriendin meegenomen naar de mannenzaal en vanaf dan stond hij er alleen voor. Je kunt wel van een soort vuurdoop spreken aangezien hij de enige westerling was aan de mannen zijde. Gelukkig waren er mensen met wie hij Engels kon spreken en de bruiloft duurde niet zo lang. Het eten werd vlot opgediend en dat is hier echt fijn want soms kun je uren wachten zonder iets te eten of te drinken. Na het dansen en eten en de fotoshoot waarbij mijn vader steeds met andere geinteresseerden poseerde, besloten we weer huiswaarts te gaan. Helaas was onze auto ingeparkeerd aangezien er met zoveel genodigden een schaarste aan parkeerplaatsen was. Op dat moment is het dan handig om over Afi flexibiliteit te beschikken :)

Onderweg

Onderweg valt er altijd wel wat te beleven. Deze keer ging ik een apotheek in het westen van het land bezoeken. De chauffeur die mij naar het vliegveld zou brengen kwam netjes op tijd of eigenlijk zelfs te vroeg aan. Ik moet zeggen dat ik om vijf uur 's morgens nog niet zo wakker ben, maar heb toch mijn best gedaan om wat Dari te spreken. Onze vlucht zou om zeven uur vertrekken, maar alles is relatief he.
Ik heb namelijk geleerd dat er drie manieren zijn om de tijd te bekijken. Eerst en vooral is er de Duitse tijd, waarbij stiptheid het codewoord is. Wanneer men zeven uur zegt, bedoelt men daadwerkelijk 7:00:00 uur. Dan is er de academische tijd. Daarbij heb je een kwartiertje speling, 't is te zeggen om kwart na zeven ben je nog op tijd. De derde optie is de Afgaanse tijd, wat in dit geval betekent, we komen overeen dat wanneer het vliegtuig vertrekt het zeven uur is :) Naar Europeese normen was dat zo'n twee uur later dan de vooropgestelde tijd. Maar misschien was daar wel een reden voor. Ik zat namelijk van achter in het vliegtuig en ontdekte dat er ook soldaten op dezelfde vlucht zaten. In een rijtje met drie stoelen zaten er twee soldaten aan de buitenkant en een burger in het midden. Misschien zou ik er verder geen aandacht aan geschonken hebben, ware het niet dat mijn Afgaanse collega me er eerder op attent gemaakt had dat hij twee personen met handboeien gezien had. Je maakt het niet elke dag mee dat er twee gevangenen aan de andere kant van het gangpad zitten, maar dat houdt de spanning er een beetje in he.

Reizen is altijd een beetje avontuur

Voor mijn werk ben ik weer op weg gegaan naar het noorden van het land en ik heb ontdekt dat het reizen zelf niet alleen een manier is om ergens te geraken maar dat het deel uitmaakt van het avontuur. Het begon al met de rit naar het vliegveld. Ik verwachte dat er op de gepaste tijd een chauffeur voor de deur zou staan, maar dat was niet het geval. Gelukkig werd het misverstand door een telefoontje snel uit de weg geruimd en kwam mijn chauffeur al vlug. Natuurlijk is er in een grote stad altijd wel een beetje file, maar we gingen toch nog steeds vooruit. Dichter in de buurt van het vliegveld begon het helaas iets problematischer te worden totdat we definitief tot stilstand kwamen. De president scheen bezoek te verwachten en dus werd de straat afgesloten. Mijn chauffeur wist gelukkig zijn mannetje wel te staan en kon de dichtstbijzijnde soldaten ompraten zodat hij mij vlak bij het vliegveld kon afzetten. Met ompraten bedoel ik dan ook letterlijk ompraten. Dus geen omkoperij, gewoon vermelden dat ik een buitenlandse ben en dat de taal voor mij nogal moeilijk is (alles is relatief) en of hij daarom niet even door kon rijden. Jawel, het werkte! Als VIP werd ik netjes bij het vliegveld afgeleverd. Tja, soms moet je gebruik maken van het feit dat je buitenlandse bent. Overigens het was zijn idee, niet het mijne.

Aangekomen op het vliegveld moest ik mij vervolgens een weg banen langs een heleboel soldaten, controleposten voor bagage en fouilleerhokjes. Bij het laatste poortje waar metaal gedetecteerd wordt, deed ik als trouwe Europeaan mijn jas met kleine metalen versieringen uit. Ik werd er direct door een goede soldaat op gewezen dat dat hier absoluut niet nodig is. Het fouilleerhokje voor de vrouwen bevond zich namelijk verderop. De zedelijkheid (of met ander woorden het verbergen van de vrouw) gaat hier natuurlijk boven veiligheid. Ik was even vergeten dat ik mij niet in Europa bevond, maar in Afi. Daarna begon het wachten. Aangezien ik redelijk  laat was, zou dat niet zo veel tijd in beslag moeten nemen. De klok tikte rustig verder en iedereen bleef geduldig of iets minder geduldig wachten. Even was er valse hoop omdat een ander vliegtuig aankwam maar nee, dat was niet de goede bestemming. Ongeveer drie kwartier later dan verwacht, kwam er beweging in de wachtruimte. Een bus, die ons naar het vliegtuig zou brengen, stond voor de deur. Na wat heen en weer geschuif in het vliegtuig kon ik dan eindelijk mijn plaatsje naast het raam bemachtigen, vergezeld door twee mannelijke Afi’s in een rijtje van drie. Een beetje een ongewone situatie hier in een maatschappij waar mannen en vrouwen toch niet te dicht bij elkaar in de buurt komen. Aangezien het hier niet beleefd is om met mannen te praten, hield ik dus maar mijn mond. Gelukkig werkte de jongeman naast mij voor de UN en kon de ongemakkelijke stilte toch doorbroken worden. Maar zodra het vliegtuig tot stilstand kwam en we uit het rijtje van drie bevrijd werden, hield mijn buurman zich weer netjes aan de beleefdheidsregels. Er werd geen woord meer gewisseld. Heel interessant om te zien. Aangekomen in het noorden van het land moesten we dan in het donker onze bagage uit een berg met koffers zien te vissen. Op de een of andere manier wist ik mijn bagage vrij snel te extraheren. Daarna werd ik met open armen ontvangen. Twee chauffeurs stonden me op te wachten en twee mensen hadden een maaltijd voor mij voorzien. Je zou zo zelf bijna in koninklijk meervoud beginnen te denkenJ

Feest

De vastenmaand is ten einde, joepie nu mag er weer gegeten en gedronken worden tijdens de dag! Een maand lang heb ik tijdens mijn werk niet gegeten en gedronken om het vasten van mijn collega’s te respecteren. Gelukkig zijn de werktijden tijdens ramazan korter, dus was het niet echt een probleem om mij daaraan te houden. Hoewel het in dit warme weer wel erg aangenaam is om te kunnen drinken.

 Allerlei mensen hadden voorspeld dat mijn collega’s nogal humeurig zouden zijn tijdens de vastenperiode, maar eigenlijk viel dat wel mee. Ze waren wel moe, dat was duidelijk. Dat kan ook niet anders als je om twee uur moet opstaan om te eten en dan om vier uur om te bidden. Ik vond het eigenlijk knap hoe ze toch nog redelijk normaal konden functioneren.

Na een lange maand van vasten mocht er dan eindelijk feest gevierd. Drie dagen lang was het eid, wellicht beter bekend als suikerfeest. Iedereen koopt dan noten en gedroogd fruit en snoepjes om aan het bezoek uit te delen. Bovendien is het de ideale gelegenheid om een nieuwe outfit aan te schaffen. Een beetje zoals Kerstmis bij ons.

Voor mij betekende eid een weekje verlof en een uitnodiging van mijn collega om op bezoek te komen. Door de complexiteit van de veiligheidssituatie hadden we afgesproken bij het huis van haar broer. Hoewel ik de enige bezoeker was (op dat moment), leek het wel of er verschillende families verwacht werden. De tafel, lees tafelkleed op de grond, was overdekt met rozijnen, verschillende soorten noten, gedroogde kikkererwten (een lekkernij hier), gedroogde moerbeien, appels en druiven. Bovendien had mijn collega ook nog bulani voor mij gemaakt. Dat is een soort van gevulde pannenkoek met bijvoorbeeld aardappelen of spinazie die nadien dan gefrituurd wordt. Hierbij moet je weten dat het drie uur ’s middags was, dus niet echt de tijd voor een volumineuze maaltijd. Toch werd ik voortdurend aangespoord om meer te eten. Dat is allemaal deel van de overweldigende gastvrijheid hier. Toch moet ik zeggen dat ik er erg van genoten heb.

Moment met een gouden randje

Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet altijd de tijd neem om jullie op de hoogte te houden van het wel en wee in dit land. Vandaag echter ben ik inspireerd door een moment wat mijn hele dag goed heeft gemaakt. Misschien is het niet zo bijzonder voor jullie, maar voor mij is het een teken van vriendschap en dat moet je koesteren.

Geregeld maak ik een praatje met onze nachtwaker. Ja, hier in Afi is het heel gebruikelijk dat er 's nachts iemand instaat voor de veiligheid. Tot nu toe hebben we dan ook nog nooit problemen gehad. In het teamhuis doet onze nachtwaker ook de afwas, dekt hij de tafel voor de volgende dag en ... maakt hij regelmatig een praatje met mij. Hoewel sommige mensen vinden dat hij er een klein beetje eng uitziet, heb ik ontdekt dat hij eigenlijk heel vriendelijk en beleefd is. Dat is heel prettig want veel mannen van hier zijn zo overweldigd door het feit dat een Westerse vrouw iets tegen hun zegt dat ze niet meer weten hoe ze zich beleeft moeten gedragen en daarom stellen ze dan rare vragen. Mede het effect van een maatschappij waarin mannen en vrouwen gescheiden zijn. Anyway onze nachtwaker is heel sociaal en praat altijd in het Dari met mij. Hij weet heel goed hoe hij zijn woordgebruik het beste kan aanpassen en af en toe gebruikt hij het Engelse woord, als hij dat kent, om mij te helpen. Zo praten we dan over koetjes en kalfjes met elkaar. Deze afgelopen dagen ging het bijvoorbeeld vaak over de olympische spelen. Gisteren echter ging het over het feit dat zijn vrouw thuis brood bakt. Ze hebben namelijk een speciale oven thuis, een soort van verwarmde pot in de grond die ook wel tandoor genoemd, waarin hier brood wordt gebakken. Trots vertelde hij mij dat het brood van zijn vrouw natuurlijk beter is dan dat van de bakker. Waarop ik zei dat vooral warm brood erg lekker is. En raad eens wat ... vandaag komt hij op mijn deur kloppen om te zeggen dat hij vers brood heeft meegenomen en dat het nog warm is. Dat is een moment met een gouden randje voor mij!